Φ. ΦΩΤΙΑΔΟΥ Τόλμησα να εκδώσω χάρη στους μαθητές μου

Της Δέσποινας Ντάρτζαλη
dartzali@makthes.gr

Γέννημα της Φλώρινας, η κ. Φωτιάδου σπούδασε στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει με τη οικογένειά της, και διδάσκει σε γυμνάσιο του Πανοράματος.

Στις 5.00 σήμερα το απόγευμα (στο ξενοδοχείο Porto Palace) θα παραλάβει μία ακόμη διάκριση ως ποιήτρια κατά την τελετή απονομής των βραβείων του παγκόσμιου ποιητικού διαγωνισμού που είχε προκηρύξει η Αμφικτυονία Ελληνισμού με θέμα "Αμφικτυονίες ελληνισμού - Ολυμπιακή ιδέα: Δύο διαχρονικοί πανάρχαιοι θεσμοί". Είχε προηγηθεί το καλοκαίρι το δεύτερο διεθνές βραβείο για το ποίημά της "Αλεξάνδρου μεγίστου όραμα ελληνικόν" στο διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό που είχαν προκηρύξει η Ελληνική Πολιτιστική Οργάνωση "Νόστος" και η Ένωση Λογοτεχνών της Αργεντινής. "Ήταν μεγάλη τιμή. Με κολάκεψε περισσότερο ως Ελληνίδα παρά ως ποιήτρια", σημειώνει.
Άνθρωπος χαμογελαστός, με φυσική ευγένεια, η κ. Φωτιάδου αυτοπροσδιορίζεται ως υπερπολύτεκνη μητέρα, αναφερόμενη στην ιδιότητα της παιδαγωγού. "Περισσότερο θέλω να δώσω στους μαθητές μου αγάπη, αποδοχή, κατανόηση και δευτερευόντως γνώση. Δεν θεωρώ ότι είμαι η μοναδική πηγή γνώσης", λέει με εμφανή τρυφερότητα για τους μαθητές της. Αλλά και στην κυριολεξία είναι πολύτεκνη, καθώς είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών. "Το μυστικό είναι η μεγάλη αγάπη γι' αυτό που κάνω. Η μεγάλη αγάπη για την οικογένειά μου, για τα παιδιά μου, για τον σύζυγο", εκμυστηρεύεται. "Να σταθώ δίπλα τους σε κάθε στιγμή τους. Άπειρες οι ώρες που ακούω και σχολικά μαθήματα και παράπονα στις σχέσεις με τους φίλους τους ή αναμεταξύ τους. Άπειρες φορές σκέφτομαι πόσες φορές έπλενα πιάτα και συγχρόνως άκουγα, μαγείρευα και συγχρόνως άκουγα, ή καθόμουν σε μια καρέκλα κρατώντας ένα βιβλίο".

"ΔΙΕΚΔΙΚΩ ΜΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ"
Η πρώτη ποιητική συλλογή της κ. Φωτιάδου "Σταγόνες βροχής" εκδόθηκε το 1986 στην Κατερίνη, σχεδόν αυθόρμητα. Ήταν κάποιοι μαθητές της στο λύκειο στο οποίο δίδασκε που την παρότρυναν να εκδώσει τα ποιήματά της. "Εάν δεν μου το έλεγαν οι μαθητές, ίσως να μην το είχα σκεφτεί, ίσως να μην το τολμούσα. Το να εκτεθείς δεν είναι εύκολο, γιατί δίνω το δικαίωμα στον καθένα να διαβάσει την ψυχή μου. Τώρα, όμως, έχω εκτεθεί ανεπανόρθωτα", χαριτολογεί. Έκτοτε ακολούθησαν οι ποιητικές συλλογές "Καταιγίδος άφιξις" (Πανόραμα, 1997), "Ην, έστιν, έσται ο λόγος" (Πανόραμα, 2005) και "Ποιήσεως πλους" (Πανόραμα, 2009). Παρότι γράφει και πεζά, θεωρεί ότι η "ποίηση είναι ο χώρος μου" και μέσω αυτής εκφράζει "ίσως ένα περίσσευμα συναισθήματος, ίσως αγανάκτηση για κάποια προβλήματα στα οποία έπρεπε να δοθούν λύσεις από άλλους και δεν δίνονται".
Τα τελευταία χρόνια παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. "Πριν δεν είχα ιδέα ότι γίνονταν διαγωνισμοί. Ήμουν κάπως απομονωμένη, λειτουργούσα λίγο εκ παραλλήλου απούσα. Τώρα όμως παίρνω μέρος, διεκδικώ μια παρουσία, άσχετα από το αποτέλεσμα. Γιατί θεωρώ ότι δεν είναι η διάκριση εκείνη που σε καταξιώνει, αλλά η συμμετοχή", καταλήγει.

Δεκ 04, 2009