Ο υπαρκτός Ελληνισμός και η κυρία Δραγώνα

Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα εις βάρος της καθηγήτριας Θάλειας Δραγώνα -και μάλιστα από άσχετους, όπως ο Γ. Καρατζαφέρης και ο Γ. Τραγάκης.

30/12/2009

Ο υπαρκτός Ελληνισμός και η κυρία Δραγώνα

Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Ρωτήστε τον χειρότερο μεθυσμένο πιθηκάνθρωπο που θα συναντήσετε ένα βράδυ σε οποιαδήποτε παμπ της Αλβιώνος.

Εφόσον νιώθει Βρετανός, ακόμη και αν είναι αναλφάβητος, θα σας επιβεβαιώσει ότι το έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ είναι μέρος της εθνικής ταυτότητας των Βρετανών.

Επί δεκαετίες, ο πνευματικός κόσμος της Βρετανίας -φιλόλογοι, κριτικοί, θεράποντες του Θέσπιδος- έχτιζαν την εικόνα του «βάρδου» ως ποιητικού στυλοβάτη του εθνικού πεπρωμένου της χώρας. (Το αποκορύφωμα αυτής της μακράς πορείας απολαμβάνουμε σήμερα στον κινηματογραφικό Ερρίκο Ε΄ του Ολίβιε.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία γυρίστηκε στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και είναι αφιερωμένη στους στρατιώτες που πήραν μέρος στην απόβαση στη Νορμανδία.)

Στη δεκαετία του 1950 όμως, τα πράγματα άλλαξαν.

Επεσε η αυλαία για τη βρετανική αυτοκρατορία και, ταυτόχρονα, έφτασαν στο «σμαραγδένιο νησί» (για να θυμηθούμε τον επιθανάτιο μονόλογο του σαιξπηρικού Ιωάννη της Γάνδης...) νέα ρεύματα σκέψης από την ηπειρωτική Ευρώπη. Εκτοτε, στον πανεπιστημιακό κόσμο της Βρετανίας ξεκίνησε μια τάση αποδόμησης της «πατριωτικής» ανάγνωσης του σαιξπηρικού έργου, η οποία συνεχίζεται (εποικοδομητικά -αν μου επιτρέπετε την ειρωνεία...) ώς τις μέρες μας. Η μάχη ιδεών, που δόθηκε ανάμεσα σε παραδοσιακούς και τους νεωτεριστές, ιδίως τα πρώτα χρόνια, ήταν σκληρή. Ομως κανένας από τους πρώτους δεν αμφισβήτησε το δικαίωμα των νεωτεριστών να ερευνούν και να αμφισβητούν τα «γενικώς αποδεκτά».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα εις βάρος της καθηγήτριας Θάλειας Δραγώνα -και μάλιστα από άσχετους, όπως ο Γ. Καρατζαφέρης και ο Γ. Τραγάκης.

Ο δεύτερος, συγκεκριμένα, της καταλογίζει ότι το βιβλίο «"Τι είν' η πατρίδα μας;" -Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση» (συλλογική εργασία, με την κοινή επιμέλεια των Α. Φραγκουδάκη και Θ. Δραγώνα) περιέχει «εξευτελιστικές εκφράσεις και για το ελληνικό έθνος και για τους Ελληνες». Προφανώς, ο κ. Τραγάκης δεν έχει καν ξεφυλλίσει το βιβλίο.

Αυτό δεν τον εμποδίζει όμως να γίνεται ουρά του κ. Καρατζαφέρη, ο οποίος με τη σειρά του απλώς αναμασά τα όσα καταγγέλλουν ανησυχούντες απόστρατοι.

Κατανοώ την ανησυχία τους.

Είναι σκληρό να μαθαίνεις ξαφνικά ότι η εθνική ταυτότητα δεν είναι έννοια υπεράνω της Ιστορίας και ότι δεν μένει αναλλοίωτη εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν. Οπως είναι σκληρό να μαθαίνεις ότι πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες δεν κατοικούν δράκοντες, ότι η Γη δεν είναι επίπεδη, ότι επίσης δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, ότι δεν υπάρχει Αϊ-Βασίλης και άλλα πολλά. Ομως η ενοχοποίηση του επιστημονικού λόγου είναι σκοταδισμός. Οταν μάλιστα γίνεται στον βωμό πολιτικών σκοπιμοτήτων, φοβάμαι ότι καταντά χυδαιότητα...

O μικρούλης Tim του Μαξίμου

Πώς το λένε εκείνο το κουτσό και ασθενικό παιδάκι στη συγκινητική «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (Α Christmas Carol) του Ντίκενς; Tiny Tim. Τηρουμένων πολλών αναλογιών -πρωτίστως του ύψους- ο Χάρης Παμπούκης ήταν ο Tiny Tim στη χριστουγεννιάτικη ιστορία που είχε ετοιμάσει χθες ο Γιώργος για τους δημοσιογράφους στο Μαξίμου.

Ο υπουργός Επικρατείας εμφανίσθηκε στη δεξίωση καταπονημένος, με ανοιχτόχρωμα corduroys (το παρ' ημίν κοτλέ) και ένα σκουρόχρωμο ζιβάγκο Gant με φερμουάρ στον λαιμό.

Εδειχνε ξενυχτισμένος και ήταν φανερό ότι το πρωί δεν είχε προλάβει να ξυριστεί. Από κάτι μισόλογα που έπιασα («Σε ποιον καναπέ θα κουκουβίσει απόψε ο κύριος Χάρης;», άκουσα έναν αστυνομικό να ρωτά έναν συνάδελφό του...), συμπεραίνω ότι τις νύχτες ο Χάρης πρέπει να κοιμάται στο Μαξίμου.

Γράφω λοιπόν τούτες τις γραμμές με την ελπίδα ότι θα τις διαβάσει ο Αϊ-Βασίλης.

Και τότε είμαι βέβαιος ότι θα κάνει μια στάση με το έλκηθρό του στην καμινάδα του Μαξίμου τη νύχτα της παραμονής...

Ποτέ δεν πεθαίνει!

Σωστά το λέει το εμβατήριο: Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Παρά τις περιστασιακές αντιξοότητες, λόγω κρίσης, ο Ελληνισμός συνεχίζει στον δρόμο που έχει χαράξει το πεπρωμένο του! Χαρμόσυνες σκέψεις που έκανα χθες, καθώς περίμενα ένα ταξί στο κέντρο της πόλης και θαύμαζα τις Bentley που κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας...

Τα νέα του Πάκη

Τον θυμάμαι, όταν από το βήμα της Βουλής ευχαριστούσε τους μετανάστες που προτιμούν τη χώρα μας. (Λες και ήσαν τουρίστες και όχι άνθρωποι αναγκεμένοι...). Επίσης, τον θυμάμαι, με το μπλέιζερ και το δακρύβρεκτο -σήμα κατατεθέν- ύφος να επισκέπτεται καταυλισμούς μεταναστών και να τους λέει τα συνήθη σπαραξικάρδια: Καρδούλες μου, ψυχούλες μου και άλλα παρόμοια.

Γι' αυτό, απορώ τι μύγα τσίμπησε τον Πάκη Παυλόπουλο και, με συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ, μάλλον αβαντάρει τις θέσεις του ΛΑΟΣ για το μεταναστευτικό.

Αδυνατώ να το εξηγήσω και υιοθετώ την εξήγηση που δίνουν μεγαλύτεροι και εμπειρότεροι εμού. Λόγου χάριν, ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος, ο οποίος είπε στο ραδιόφωνο ότι δυσκολεύεται να αναγνωρίσει στις σημερινές θέσεις του Π. Παυλόπουλου τον παλιό του φίλο και τις απέδωσε σε πικρία.

Αν η πικρία αυτή οφείλεται στην πολιτική, τότε την προκαλεί κάτι περισσότερο από την επίγνωση ότι δεν έχει μέλλον στη Ν.Δ.: Η φρικτή υποψία ότι δεν έχει μέλλον ούτε στο ΛΑΟΣ.