Πολύτιμο σύμμαχο για τις μετακινήσεις τους στους δρόμους της πόλης έχουν οι τυφλοί στη Θεσσαλονίκη

Το τηλεχειριστήριο λειτουργεί σαν μάτι για τους τυφλούς, αφού τους υποδεικνύει πότε τα αυτοκίνητα έχουν ακινητοποιηθεί και πότε έχει ανάψει πράσινο

«Μάτι» απέκτησαν οι τυφλοί της Θεσσαλονίκης

Δημοσιεύτηκε: Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΝΤΟΝΙΑ ΚΑΝΙΤΣΑΚΗ

Πολύτιμο σύμμαχο για τις μετακινήσεις τους στους δρόμους της πόλης έχουν οι τυφλοί στη Θεσσαλονίκη. Ενα μικρό τηλεχειριστήριο, που έχουν πάντα μαζί τους όταν βγαίνουν από το σπίτι, τους βοηθά να ενεργοποιήσουν ηχητικά σήματα στα φανάρια (ηχοσηματοδότες), για να μπορέσουν να διασχίσουν με ασφάλεια τις διαβάσεις.

Το τηλεχειριστήριο αυτό λειτουργεί, κατά κάποιο τρόπο, σαν μάτι για τους τυφλούς, αφού τους υποδεικνύει πότε τα αυτοκίνητα έχουν ακινητοποιηθεί και πότε έχει ανάψει πράσινο για τον πεζό. Ταυτόχρονα, οι ηχοσηματοδότες ενεργοποιούνται μόνον όταν πάρουν το σήμα από το τηλεχειριστήριο και μόνο για δύο κύκλους φαναριών.

Ετσι, τα φαινόμενα που είχαν παρατηρηθεί κατά το παρελθόν, όταν οι ηχοσηματοδότες που είχαν τοποθετηθεί στη Θεσσαλονίκη και λειτουργούσαν καθ' όλη τη διάρκεια του 24ώρου είχαν σπάσει από περίοικους που θεωρούσαν τον ήχο που εκπεμπόταν εκνευριστικό, έχουν εκλείψει.

Πώς δουλεύει

Το τηλεχειριστήριο είναι μικρό (περίπου σε μέγεθος σπιρτόκουτου) και έχει πάνω του τέσσερα πλήκτρα. Οπως εξηγεί το μέλος του δ.σ. της Σχολής Τυφλών και μέλος της Εξελεγκτικής Επιτροπής της Εθνικής Ομοσπονδίας Τυφλών, Γρηγόρης Αργυρόπουλος, το κάθε πλήκτρο αντιστοιχεί σε διάφορους τύπους δρόμων.

«Αλλο πλήκτρο ενεργοποιεί το φανάρι που βρίσκεται σε μικρό δρόμο, άλλο σε δρόμο με νησίδα, άλλο σε μεγάλο δρόμο μονής κατεύθυνσης και άλλο σε μεγάλο δρόμο διπλής κατεύθυνσης, έτσι ώστε να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τους δρόμους και να τους διασχίζουμε με ασφάλεια.

Για παράδειγμα, αν είμαστε σε μία διασταύρωση της Β. Ολγας και θέλουμε να διασχίσουμε ένα μικρό, κάθετο δρόμο, θα πρέπει να πατήσουμε διαφορετικό πλήκτρο απ' ό,τι αν θέλουμε να διασχίσουμε τον κεντρικό άξονα. Αλλά και ο ήχος που εκπέμπουν τα φανάρια είναι διαφορετικός, ανάλογα με τη θέση τους. Ετσι, πατώντας συγκεκριμένο πλήκτρο, γνωρίζεις ποιο φανάρι έχεις ενεργοποιήσει και αποφεύγεις τον κίνδυνο του να βρίσκεσαι σε μία διασταύρωση και άλλο φανάρι να ενεργοποιηθεί, άλλο δρόμο να επιχειρήσεις να διασχίσεις, με αποτέλεσμα να κινδυνεύεις», εξηγεί ο κ. Αργυρόπουλος.

70 τηλεχειριστήρια

Σήμερα στη Θεσσαλονίκη, όπως σημειώνει ο κ. Αργυρόπουλος, υπάρχουν 200 ζεύγη ιστών ηχοσηματοδοτών. «Το κέντρο της Θεσσαλονίκης έχει καλυφθεί ικανοποιητικά, καθώς ακόμη και σε αρκετά μικρούς δρόμους υπάρχουν ηχοσηματοδότες. Ωστόσο, εκτός κέντρου, τα πράγματα δεν είναι και τόσο καλά. Είναι, όμως, ενθαρρυντικό το ότι κάποιοι δήμαρχοι, με δική τους πρωτοβουλία, αγόρασαν ορισμένους ιστούς και τους τοποθέτησαν σε κεντρικά σημεία των δήμων τους», επισημαίνει ο κ. Αργυρόπουλος. Οσο για τον αριθμό των ατόμων που έχουν τηλεχειριστήριο, όπως λέει, είναι περισσότερα από 70.

Καθημερινότητα

«Οι ηχοσηματοδότες με έχουν βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό, καθώς έχουν κάνει την καθημερινότητά μου πιο εύκολη. Στο παρελθόν, όταν βρισκόμουν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, προσπαθούσα να διασχίσω δρόμους με βάση τον ήχο των οχημάτων. Δεν κατάφερνα να φτάσω πάντα στις διαβάσεις. Τώρα βρίσκω εύκολα το σηματοδότη και περνάω με ασφάλεια από τη διάβαση», υπογραμμίζει ο κ. Αργυρόπουλος.

Εξάλλου, ο ίδιος επισημαίνει ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετά βήματα στην κατεύθυνση της δημιουργίας συνθηκών προσπελασιμότητας στη Θεσσαλονίκη. «Εχουν κατασκευαστεί οδηγοί όδευσης τυφλών, όμως δυστυχώς δεν πληρούν όλοι τις προδιαγραφές. Μάλιστα, κάποιοι έχουν σοβαρές κακοτεχνίες και, όταν βρέχει, μαζεύουν νερά.

Επίσης, ο οδηγός όδευσης τυφλών έχει τη λογική ότι, με τη βοήθεια του λευκού μπαστουνιού, προχωράς όλο ευθεία και είσαι σίγουρος ότι θα φτάσεις σε ράμπα. Ομως στη Θεσσαλονίκη, πολλές φορές, πέφτουμε πάνω στον ορθοστάτη δικύκλων, διότι οι οδηγοί τους παρκάρουν δίπλα ή ακόμη και πάνω στον οδηγό όδευσης τυφλών.

Οπότε δε νιώθουμε σιγουριά όταν τους χρησιμοποιούμε. Βεβαίως και έχουν γίνει θετικά βήματα τα τελευταία χρόνια, αλλά σαφώς μπορούν να γίνουν ακόμη περισσότερα, αν οι ίδιοι οι πολίτες συνηγορήσουν σε αυτό, μη σταθμεύοντας σε οδηγούς όδευσης τυφλών ή σε ράμπες αναπήρων. Εξάλλου, για τυφλούς, ανάπηρους και αρτιμελείς, ίδιο είναι το ζητούμενο: μια ανθρώπινη πόλη», καταλήγει ο κ. Αργυρόπουλος.